بسیاری از مردم هنوز تصور میکنند رسانه یعنی فقط رادیو و تلویزیون و روزنامه و مجله و امثال اینها. این یک نگاه سنتی به رسانه است. رسانه یعنی هر آنچه پیامی را از فرستنده پیام به گیرنده آن انتقال بدهد. هرچه این پیام مهمتر و ارزشمندتر باشد یا با سرعت بیشتری به گیرندگان برسد، آن رسانه هم ارزشمندتر میشود. به همین دلیل است که امروزه رسانههای مدرنی، چون شبکههای مجازی در کنار رسانههای قدیم به دو اسبه میتازند. با همه اینها نباید رسانه را محدود و منحصر به همین مواردی کرد که توی چشم است. منبر هم یک رسانه است و دیوارنگارههای میدان ولی عصر تهران هم یک رسانه، کتیبههای عزای سیدالشهدا در ماههای محرم و صفر هم رسانه است و از آن بالاتر و زیباتر، پرچم سرخ اباعبدالله بر فراز گنبد مطهرش یک رسانه بسیار بسیار پرقدرت با معنایی عمیق و حرکتآفرین: این پرچم سرخ همینجا با همین رنگ در اهتزاز است تا زمانی که مهدی موعود علیهالسلام بیاید و انتقام خون پاک جدش را بگیرد. به همین ترتیب یک چادر مشکی در محیط نامتجانس یا روسری و مقنعه یک بانوی مسلمان در یک کشور اروپایی و غربی هم یک رسانه با یک پیام روشن است.
مدتهاست که در ایران اسلامی یک رسانه قدرتمند و بامعنای جدید پیدا شده است که کار دهها مقاله و مصاحبه تلویزیونی و منبر و شبکههای مجازی و پیامرسانهای اسمورسمدار را میکند و آن هم پرچم سهرنگ و اللهنشان جمهوری اسلامی ایران است. خواهید گفت پرچم هر کشوری، از آنجا که نشانه تعلق دارنده یا موقعیت جغرافیایی نصب آن به کشور صاحب پرچم است، قاعدتاً یک رسانه محسوب میشود. درست است؛ اما این یک پیام ساده و ابتدایی از پرچم هر کشوری است که پرچم ایران هم تا همین اواخر تا حدود زیادی چنین کارکردی داشته و هنوز هم دارد، اما تأیید میکنید که این کارکرد در ماههای اخیر ارزشهای افزودهای یافته است بسیار فراتر از آن پیام اولیه.
در ماههای اخیر، پرچم ایران به نماد مقاومت ملت ایران و آنطور که از خیابانهای لندن و پاریس و کشمیر و ضاحیه و میادین بغداد و کربلا و کابل و یمن برمیآید، به نماد مقاومت ملل و مردم آزاده جهان تبدیل شده است. پرچم ایران نمادی تمدنی در برابر جزیرههای فاسد و مفسدپرور اپستین است. پرچم ایران نماد مقاومت مردمی است که در هنگامه بمبارانهای جانیان کودککش امریکایی و اسرائیلی، به جای آنکه به زیرزمینها و پناهگاههای بتونی پناه ببرند، فوراً به وسط میادین و خیابانهای همان شهر و منطقه میآیند و فریادهای «الله اکبر» سر میدهند؛ نماد اتحاد مردمی است که تا چندین ماه پیش گاه با هم نه تنها ارتباط عاطفی قوی و سنگینی نداشتند که حتی شاید به خونهم هم تشنه بودند و علیه هم شعار میدادند، اما امروز همه آنها تحت لوای همین پرچم در کنار هم علیه دشمنان سلطهجو و زیادهخواه و حیوانصفت در حمایت از رهبر شهید و رهبر جدیدشان شعار میدهند و تأکید میکنند تا پای جان پای این پرچم ایستادهاند.
به همین دلیل است که امروز، فروشندگان پرچم یکی از پردرآمدترین شغلها را در ایران دارند و به همین دلیل است که این پرچم در بسیاری از مغازهها و فروشگاههایی که مجوز کسب آنها ربط وثیقی با فروش پرچم ندارد به فروش میرسد و با توجه به تقاضاهای خارج از حد تصور مردم، روزبهروز هم قیمت آن افزایش مییابد و مسئولان هم رسیدگی نمیکنند! شبهای تهران و شبهای ایران این ایام شاهد خودروهایی است که از هر پنجرهاش یک پرچم قد و نیمقد بیرون آمده و مردی، زنی، کودکی آن را بالا گرفته و شعار میدهد.
در یک کلام، امروز پرچم جمهوری اسلامی ایران دقیقاً به یکی از «شعائر الهی» تبدیل شده است. به امید آنکه این پرچم به دست همین مردم مقاوم میدانها و خیابانها به دست فرمانده کل قوای جهان داده شود؛ روزی که نباید خیلی دور باشد.
